Düşündüm de hakikaten saçmalıyoruz.

Ben bir yazarın, bir bestecinin yani bir sanatçının hüzne bağlamasını anlayabiliyorum. O kişi bunu kullanarak hayatını kazanıyor. Yazdığı kitaplarda hüznünü kullanıyor ya da acısını - ve ya da yaptığı filmde ya da şarkıda her neyse- . O hüznünü araca dönüştürüyor. Biz neden sürekli hüzün ve acı ile dolanıyoruz anlam veremiyorum. Bunu kullanmıyoruz da sadece acı çekiyoruz kendimizi paralıyoruz. Ve bu şekilde elit mi oluyoruz, değer bilen mi oluyoruz? Hiç biri olmuyoruz. Artık bunu alışkanlık haline getirmekten vazgeçme zamanı geldi. Şarkı listelerinizi değiştirin. Hatta bir süre okuduklarınızı değiştirin. İzn verin kendinize. Dünya’nın sonu gelmiş ve bunun sebebi sizmişsiniz gibi davranmayın. Hüznü, acıyı, çileyi tadında yaşayın mk. Ergenlikte bi’ yere kadar sonuçta.

Ben daha Fettah canın “boş bardak bir gün taşar” kafasını çözebilmiş değilim

extraterrestrialien:

Ben hala Fettah Can diye isim mi olur lan kafasındayım dfoşgkvp,elşdfkx

Açıkçası Fettah Can bizim onu anlamadığımızdan haberdar olsa, önce ismini sonra şarkı sözlerini değiştirir. 

Küfretmek yok ama;

Bugün pazar ya hani yani yarın 

Tam olarak yarın 

Yarın tam olarak 

PAZARTESİ!!

Haydi sendroma girin. 

Çok götüm demi?

Büyük götlüktü bu yaptığım ama pişman değilim farkındalığınızı yükselttim. 

Elinde bir avuç sakızla sınıfa bir arkadaş girdiğinde;

normalbiadam:

Benim halimin başka bir evrendeki eşiti;